Gece herkes uyurken,

Ev sessiz.

Günün içinde defalarca anne oldum. Eş oldum. Bir şeyleri yetiştirmeye çalışan kadın oldum. Birilerinin ne yiyeceğini düşündüm, eksikleri hatırladım, yapılacakları kafamda sıraya koydum.

Şimdi herkes uyuyor.

Ve galiba günün ilk kez bu saatinde sadece kendimim.

Anne olmadan önce geceleri neden sevdiğimi hatırlamıyorum. Ama anne olduktan sonra gecenin başka bir anlamı var. Kimse benden bir şey istemiyor. Bir yere yetişmem gerekmiyor. Bir ses duyduğumda refleksle ayağa kalkmadığım o küçücük aralıklarda, kendi sesimi tekrar duyabiliyorum.

Bazen o ses çok şey söylüyor.

Çocuğumu ne kadar çok sevdiğimi.
Bazı günler ne kadar yorulduğumu.
Eski halimi özlediğimi.
Sonra onu özlediğim için suçluluk duyduğumu.

Bir kadının aynı anda hem çok mutlu hem de çok yorgun olabileceğini annelikte öğrendim.

Belki buraya bunları yazacağım.

Kimseye söylemediğimiz şeyleri. Annelikle birlikte değişen bedenimizi, evliliğimizi, arkadaşlıklarımızı, korkularımızı… Bazen çocuğumuz uyuduğunda onu özleyecek kadar tuhaflaşmamızı, bazen de “ne olur biraz daha uyusun” diye içimizden geçirmemizi.

Biraz annelik.

Biraz kadınlık.

Biraz da bütün gün herkese ait olduktan sonra gecenin bir saatinde yeniden kendine ait olma hâli.

Kim olduğumu söylemeyeceğim.

Kısaca ben gece.

Belki sen de bu satırları herkes uyuduktan sonra okuyorsundur.

O zaman hoş geldin.

Gece herkes uyurken, biraz da biz konuşuruz.